Meditatieforum Gedichten contact: meditatieforum@planet.nl door Piet Gielen		Home ►
Het kan erg inspirerend zijn om je meditatieve belevingen vorm te geven in een gedicht. In een gedicht kun je boetseren met metaforen en nuances. En soms lukt het dan om iets van de energie en trilling van de transcendente ervaring in het gedicht over te laden. Ook gedichten van anderen kunnen iets transcendents bij je teweegbrengen. Hieronder enkele voorbeelden. Mail uw eigen meditatieve gedichten of het gedicht dat u inspireert.
Van de Abdij van Berne	In stilte gaat weer open wat zo lang gesloten was. Ogen zien wat was verborgen. Angst houdt dat niet langer vast. In stilte geef je leven, als de ander luist’ren wil. Leven dat je door kunt geven aan wie het maar horen wil. In stilte krijg je liefde als je and’ren binnenlaat. Als je al je zorgen even in jezelf bezinken laat. In de stilte als je handen net als bloemen opengaan kun je, als je heel goed luistert weer het woord van God verstaan.
Piet Gielen Over een overleden vriendin M. uit de meditatiegroep.	Een zachte roos van M.… vernomen Een zachte roos door HEM bedauwd geurt eeuwig door mijn benauwde ziel. Een roos zoals bijvoorbeeld bij jullie op Gods wekelijkse tafel. ZIJN gouden gloed voedt liefdevol mijn hongerige ware ogen, zoals de lichtjes bij jullie op Gods tafel wel eens gloedvol trillen mogen. Een Goddelijk gonzen van ZIJN WOORD trilt zoals je het op aarde zelden hoort, in mijn ware oren. Zoals je het bijvoorbeeld bij jullie wel eens hoort, als het OM zoemt rond Gods tafel. Een altijd stille vrede, is wat mij hopelijk wacht na een ongedurig zwerven met een vracht van pijnen. Een vrede, verstild, zoals het wel eens voorkomt in jullie gebeden rond Gods tafel, zoals die wel eens doorklonk in het Vater Unser, bijvoorbeeld van P.. Houdt het gebed in ere zoals het was. EEN ZACHTE ROOS door HEM bedauwd, laaft eeuwig de dorst van onze benauwde ziel, als bijvoorbeeld Lourdeswater. Overal waar we elkaar blijven versterken in de richting van GODS WOORD. Blijf bij mij, ik hoor bij jullie.
Frederik Van Eeden 1901	De waterlelie Ik heb de witte water-lelie lief, daar die zo blank is en zo stil haar kroon uitplooit in ’t licht. Rijzend uit donker-koelen vijvergrond heeft zij het licht gevonden en ontsloot toen blij het gouden hart. Nu rust zij, peinzend op het watervlak en wenst niet meer…
Piet Gielen	Eeuwige bloemen Eeuwige bloemen wit en kalm in blijde bloei zijn uit de goedgunstige genade van de Schepper gegeven als in de duisternis, het hart zwoegt en hunkert. Witte stenen met melkwitte zonnestralen uit de heilige schatkamer van de hemel bewegen zich naar de zielen die in donkere wolken vertrouwen op het Licht. Eeuwige bloemen en witte stenen zijn gegeven om te groeien, om te rijpen in onze deemoedige harten, om zoekende zielen aan te reiken op een levenstijdstip dat geschikt is voor tedere liefde
Yogananda Vertaald uit de bundel: Flüstern aus der Ewigkeit. ISBN 0-87612-104-0 De bundel is in diverse talen verkrijgbaar in de boekhandel.	Een visioen van Christus en Krishna Ik aanschouwde een breed blauw dal, dat omgeven was door bergen, die als juwelen fonkelden. Rondom de zacht glanzende bergtoppen golfden oplichtende nevelsluiers. Een diamanten rivier van diep zwijgen stroomde stil voorbij. En daar aanschouwde ik Jezus en Krishna, zoals ze hand in hand uit de verte van de bergen naar me toe kwamen. Christus die aan de rivier de Jordaan gebeden heeft en Krishna die op de fluit gespeeld heeft aan de rivier Oschama. Ze doopten me in lichtende wateren, en mijn ziel vloeide uiteen in onpeilbare diepten. Uit alle dingen begonnen astrale vlammen op te laaien. Mijn lichaam, en de gestalten van Christus en Krishna, de glinsterende heuvels, de lichtgevende rivier en de verre vuurhemel werden tot dansende lichten, terwijl vurige atomen in het rond vonkten. Op het laatst bleef niets anders over dan een zacht lichten, waarin de gehele schepping vibreerde. O grote Goddelijke Geest, in mijn hart buig ik en buig ik immer weer voor het eeuwige licht waarin alle vormen versmelten.
Piet Gielen	. Goede Vrijdag In het uitspansel van de grauwe nevel verschijnt plotseling Uw lijdend gezicht. Breed uitgemeten als op een bioscoopbeeld zijn Uw doornen kroon, Uw ogen en Uw tranen. Een zo’n traan zou voldoende zijn om mij schoon te wassen tot en met de duistere ankers in de verste lagen van mijn ziel. Ik durf er niet om te vragen: mijn hoogmoed zakt mij in de schoenen. Ook door mij heeft U geleden. Enkele weken later valt er een traan in mijn gebed en nog een en nog een. “Ik wil een traan, ik wil een traan”, dreint een klein kind in mij. Ik roep het kind tot de orde, maar ik zie dat kinderen om Uw liefde mogen roepen, want Uw water stroomt nu in mijn ziel.
Omar Khayyam	Kwatrijn 40 Jullie weten mijn vrienden Hoe lang het duurde Eer ik scheidde van de schrale ratio En haar bande uit mijn levensbed En toen een goddelijk drinkgelag hield in mijn huis Oftewel mijn lichaam Vanwege een nieuw huwelijk met de spirituele dochter van de wijsheid.
Piet Gielen	'Mongooltjes' Op genademomenten van innerlijke devotie zou ik graag op mijn eigen kamertje willen knielen, bij het leven van verschillende 'mongooltjes', die ik ken. Vanachter hun bescheiden rol - al of niet zwaar worstelend met de verhevenheid van het Licht - hebben ze wel eens in alledaagse situaties dus niet in een kerk of in een geur van wierook God MEESTERlijk en stilletjes aan mij voorgesteld. Zo maar zonder een collecte of een lange egopreek Ik wou dat ik dat ook zo kon.. Stel dat God me ook zo'n rol zou geven. Ik aarzel of ik erom zou mogen vragen... In het zoekend gezelschap van ouders en begeleiders zou ik me in mijn schijnbaar kleine wereld een weg moeten zoeken beplakt met aardse etiketten van marktpsychologen, overheidsdienaren, priesters en karmameesters, en noem maar op. Als in het bos zou het misschien lijken; ver weg van geluiden van domme dictators, onheilsprofeten, intellectuele giganten en ingewikkelde ziektegeschiedenissen in de wachtkamer. Dat vermoed ik dan. Ik zal er toch maar niet om vragen, zo'n leven lijkt mij ook wat te zwaar voor mij. Waarom kom je in Hemelsnaam in de kerk nooit een sokkeltje tegen met daarop het beeld van een heilig verklaard 'mongooltje'? Bijvoorbeeld Sint Elleke of Sint Hans of zo. Op genade momenten van het leven mocht ik toch enkele wonderen van hen zien. Ik wou dat ik dat ook kon.
	Meer gedichten van Piet Gielen vindt u op de site Rhegie ►
Bijdragen van de websitebezoekers Eigen gedicht ingezonden door Ruud Matthias De dwaas en de Godin De dwaas en de Godin, zij bracht een onzichtbare steen, een gevoel van eeuwige eenzaamheid, een pijnlijke ontastbaarheid, maar alleen de maagdelijke gans, en de sluwheid van de vos, geven uw leven nog die glans, waardoor je niet hoeft te huilen in het bos. . Drie gedichten ingezonden door M.A. Brinkhof VOORJAAR Hoor even, ik vertel je wat: Ik heb vandaag de vlag maar uitgestoken, omdat de lucht iets zeer bijzonders had, omdat de winden zo naar bloemen roken. Men zei: "Daar is iets schoons op til !" En keek of men de koningin verwachtte. De wereld was zo wijd, zo wit, zo stil, ik keek eens hier ik keek eens daar, en lachte. Toen dreef een grote vogel aan. En bleef wat spelen op zijn zilv'ren zeilen. Die had twee stelten, om in een poel te staan. En nog een stok om slootjes mee te peilen. Daar ging nog iets wits voorbij - heel in de verte hing een klok te klingen. De witte mist hing op de groene wei, en daar in stond 'n druipend paard te blinken. De wereld kreeg eensklaps een kleur ! De grote hemel was ineens ontloken - De rijpe zon vergulde een oude deur. En toen .... heb ik  de vlag maar uitgestoken. J.Schreurs in: Voorjaar Aan wie niet bidden met gesloten ogen Ik zocht naar God, ik heb hem niet gevonden In synagoge, kerk of moskee Waar een rabbijn, imam of dominee Met donderpreken op de kansel stonden Ik zocht naar God in bundels met gebeden Ik zocht naar Hem in Bijbel en brevier Maar alles wat ik vond was papier Met woorden die mij bitter weinig deden Ik zocht naar God, ik vond Hem in de bossen Hij sprak tot mij in duizend vogelzangen Ik zag Hem in de bloemen in het perk Hij speelde met de reeën en de vossen En met een briesje streek Hij langs mijn wangen Ik zocht naar God en vond Hem aan het werk; Onzichtbaar voor het oog van theologen Lacht Hij ons toe en troost ons keer op keer En hij vertoont zich alle dagen weer Aan wie niet bidden met gesloten ogen Uit “Op tocht” 4-2007 - Martijn Breeman in Parochieblad Andreas/ Maria Koningin Zevenaar Ik groei in jaren, ben dankbaar en blij, 1) hoe mocht ik ervaren- God zorgde voor mij. Rijk waren de dagen, waar de morgen begon, met dansende vlinders in de stralende zon. Met rood in de avond, dat boven het woud uitliep in hemelse poorten van goud. En er waren dagen van ziekte en rouw, beschermden Uw vleugels zo troostvol en trouw. Daarom lacht de toekomst, durf ik het wagen met U, die mij ook op vleugels zult dragen.    Trouw Trouw ontkiemt waar mensen kiezen voor elkaar. Trouw is een woord dat gegeven blijft als een huis van beschutting. Trouw blijkt in nabijheid en ontferming. Trouw biedt blijvend grond en vergezicht, houdt stand in de hitte van de dag en sterft wanneer het winter wordt. Trouw geeft niet op. Trouw stelt niet teleur. Trouw is vasthoudend en blijft geloven. Trouw voedt zich met de waarheid, leeft van de liefde en geeft zich als genade. Trouw vraagt om vertrouwen. Trouw wil duren en wekt toekomst. Trouw maakt groot en deelt zich uit als zegen. trouw leeft van de lange adem van God zelf. Als je moe bent Als je moe bent, als je overhoop ligt met je omgeving, als je geen raad meer weet en je je diep ongelukkig voelt, als je in leegte en gemis leeft, denk dan even terug aan de mooie dagen, dat je lachte en danste, kon doen wat je wilde; dat je tegen iedereen vriendelijk was als een kind zonder zorgen. Vergeet de mooie dagen niet! Als de horizon, zover je kijken kunt, zonder een teken van licht blijft, als je hart vol verdriet is en misschien vol bitterheid, als je je eenzaam voelt en in de steek gelaten, als je er helemaal alleen voor staat, als schijnbaar alle hoop op nieuwe vreugde en geluk verdwenen is, zoek dan zorgvuldig in je herinnering de mooie dagen. De dagen dat alles goed was, de dagen samen, de zon de lach, geen wolkje aan de hemel, toen er iemand was bij wie je je thuis voelde. Vergeet de mooie dagen niet! Want als je ze vergeet, komen ze nooit meer terug. 1 Deze bijdragen van M.A. Brinkhof komen uit een blad van de kerk. De auteur is helaas niet bekend.